Δουλειά...

Και ήρθε ο καιρός να βρω δουλειά... Ψάχνω ψάχνω ψάχνω αλλά τίποτα. Θα μου πει κανείς, .ε τόση ανεργία και τέτοια κρίση που υπάρχει, πως να βρω κάτι. Δεν χάνω τίποτα όμως και να ψάξω. Ψάχνω δουλειά για να καλύψω περισσότερο τον ελεύθερο χρόνο μου, αλλά φυσικά και για να ενισχύσω κααι ταα οικοονομικά του σπιτιού. Στο σπίτι βλέπεις υπάρχουν τα δυο άκρα. Ο ένας δουλεύει μέχρι το απόγευμα και γυρνάει κουρασμένος αναζητώντας λίγη χαλάρωση και ο άλλος κάνει πως και πως ναα βγει απ το σπίτι για να αλλάξει παραστάσεις και ν ξεκολήσει απο την μονοτονία και την βαρεμάρα.
Η προσφορά εργασίας ωστόσο δεν είναι και η καλύτερη. Το μόνο που "κυκλοφορεί" πλέον έιναι σερβιτόρος/α που κατά την γνώμη μου πρέπει και να το χεις κι όλας.
Έκαναα λοιπόν χθες την βόλτα μου στα μαγιά, μήπως και δω καμμιά αγγελία σε βιτρίνα καταστήματος, γιατί στην εφιμερίδα όσο περνάει ο καιρός οι αγγελίες λιγοστεύουν, και ειδα όλες κι όλες 4!!. Στα τόσα μαγαζιά μόνο 4 ζητούσαν υπαλλήλους. Το θέμα βέβαια είναι οτι ζητούν και προυπηρεσία γεγονός που με κάνει να σκεφτομαι το πως θα γίνει να πιάσει κάποιος νέος δουλειά, αν όλοι του ζητούν προυπηρεσία.
Παρ όλα αυτά έκανα την πρώτη μου απόπειρα. Έχω ασχοληθεί κατά καιρούς με άλλα πράγματα, αλλά σε μαγαζί δεν έχω δουλέψει ποτέ. Το πρόβλημα είναι πως είμαι παράξενος άνθρωπος, και ντρέπομαι αρκετά, αυτός άλλωστε είναι κι ένας λόγος που θέλω να πιάσω δουλειά. Για να έρθω σε επαφή με κόσμο έτσι ώστε να μπορέσω να το ξεπεράσω. Η "πιθανή" μου εργασία, η αλήθεια είναι οτι δεν μου γέμισε και πολύ το μάτι. Δεν γνωρίζω ακόμη βέβαια τις λεπτομέρειες μιας και το ραντεβού είναι σε λίγες ώρες. Όπως λένε κάθε αρχή και δύσκολη, ή και εύκολη...