Δουλειά...

Και ήρθε ο καιρός να βρω δουλειά... Ψάχνω ψάχνω ψάχνω αλλά τίποτα. Θα μου πει κανείς, .ε τόση ανεργία και τέτοια κρίση που υπάρχει, πως να βρω κάτι. Δεν χάνω τίποτα όμως και να ψάξω. Ψάχνω δουλειά για να καλύψω περισσότερο τον ελεύθερο χρόνο μου, αλλά φυσικά και για να ενισχύσω κααι ταα οικοονομικά του σπιτιού. Στο σπίτι βλέπεις υπάρχουν τα δυο άκρα. Ο ένας δουλεύει μέχρι το απόγευμα και γυρνάει κουρασμένος αναζητώντας λίγη χαλάρωση και ο άλλος κάνει πως και πως ναα βγει απ το σπίτι για να αλλάξει παραστάσεις και ν ξεκολήσει απο την μονοτονία και την βαρεμάρα.
Η προσφορά εργασίας ωστόσο δεν είναι και η καλύτερη. Το μόνο που "κυκλοφορεί" πλέον έιναι σερβιτόρος/α που κατά την γνώμη μου πρέπει και να το χεις κι όλας.
Έκαναα λοιπόν χθες την βόλτα μου στα μαγιά, μήπως και δω καμμιά αγγελία σε βιτρίνα καταστήματος, γιατί στην εφιμερίδα όσο περνάει ο καιρός οι αγγελίες λιγοστεύουν, και ειδα όλες κι όλες 4!!. Στα τόσα μαγαζιά μόνο 4 ζητούσαν υπαλλήλους. Το θέμα βέβαια είναι οτι ζητούν και προυπηρεσία γεγονός που με κάνει να σκεφτομαι το πως θα γίνει να πιάσει κάποιος νέος δουλειά, αν όλοι του ζητούν προυπηρεσία.
Παρ όλα αυτά έκανα την πρώτη μου απόπειρα. Έχω ασχοληθεί κατά καιρούς με άλλα πράγματα, αλλά σε μαγαζί δεν έχω δουλέψει ποτέ. Το πρόβλημα είναι πως είμαι παράξενος άνθρωπος, και ντρέπομαι αρκετά, αυτός άλλωστε είναι κι ένας λόγος που θέλω να πιάσω δουλειά. Για να έρθω σε επαφή με κόσμο έτσι ώστε να μπορέσω να το ξεπεράσω. Η "πιθανή" μου εργασία, η αλήθεια είναι οτι δεν μου γέμισε και πολύ το μάτι. Δεν γνωρίζω ακόμη βέβαια τις λεπτομέρειες μιας και το ραντεβού είναι σε λίγες ώρες. Όπως λένε κάθε αρχή και δύσκολη, ή και εύκολη...

Γρήγορα...πολύ γρήγορα...

Είναι Τρίτη βράδυ.Οι ώρες περνούν, οι μέρες περνούν, γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Δεν προλαβαίνεις να χαρείς τίποτα. Για πότε ήρθε το καλοκαίρι και πότε θα τρώμε μελομακάρονα ούτε που θέλω να το σκέφτομαι. Όλα γρήγορα. Δεν έχεις χρόνο ούτε να δεις τον άνθρωπο σου, ούτε να μιλήσεις, να πας μια βόλτα, έστω να κάτσεις να σκεφτείς. Υπάρχουν όλο πράγματα που πρέπει ν κάνεις και που σιγά σιγά σε κάνουν ρομποτάκι. Σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι. Δύσκολα τα πράγματα κι έτσι όπως φαίνεται θα γίνουν δυσκολότερα. Θα πληρώνουμε για να δουλεύουμε και δεν θα μας πληρώνουν. Τα απλά όμορφα καθημερινά όσο μεγαλώνεις, νομίζω οτι χάνονται. Δεν ξέρω αν το νοιώθω μόνο εγώ, αλλά εχω συχνά το αίσθημα, οτι πρέπει συνέχεια κάτι να κάνω για ν γεμίζω τον χρόνο μου, οτι δεν πρέπει να περνάει χρόνος ανεκμετάλευτος και επιδή περνάει γρήγορα, πρέπει συνέχεια να τον γεμίζω με πράγματα. Μπορεί να φαίνεται πολύπλοκο, αλλά κάπως έτσι είναι μέσα στο μυαλό μου.
Άγχος αρκετό, καθημερινό. Για ασήμαντα μικροπράγματα, αλλά πάντα έκεί. Δεν μπορώ να το ξεφορτωθώ, λες και είναι στο DNA μου.
Πολλές φορές σκέφτομαι οτι η μέρα δεν μου φτάνει. Και πως να φτάσει, όταν ο άνθρωπος σου λείπει όλη μέρα, κ όταν γυρίσει το απόγευμα είναι ήδη αρκετά κουρασμένος και δεν σου πάει καρδιά να τον κουράσεις κι άλλο, γι αυτό και δέχεσαι έστω και αυτή την αγκαλιά μπροστά στην τηλεόραση, που μέχρι να κάτσεις πρέπει ν σηκωθείς γιατί ήρθε η ώρα για ύπνο.