Είναι Τρίτη βράδυ.Οι ώρες περνούν, οι μέρες περνούν, γρήγορα. Πολύ γρήγορα. Δεν προλαβαίνεις να χαρείς τίποτα. Για πότε ήρθε το καλοκαίρι και πότε θα τρώμε μελομακάρονα ούτε που θέλω να το σκέφτομαι. Όλα γρήγορα. Δεν έχεις χρόνο ούτε να δεις τον άνθρωπο σου, ούτε να μιλήσεις, να πας μια βόλτα, έστω να κάτσεις να σκεφτείς. Υπάρχουν όλο πράγματα που πρέπει ν κάνεις και που σιγά σιγά σε κάνουν ρομποτάκι. Σπίτι δουλειά, δουλειά σπίτι. Δύσκολα τα πράγματα κι έτσι όπως φαίνεται θα γίνουν δυσκολότερα. Θα πληρώνουμε για να δουλεύουμε και δεν θα μας πληρώνουν. Τα απλά όμορφα καθημερινά όσο μεγαλώνεις, νομίζω οτι χάνονται. Δεν ξέρω αν το νοιώθω μόνο εγώ, αλλά εχω συχνά το αίσθημα, οτι πρέπει συνέχεια κάτι να κάνω για ν γεμίζω τον χρόνο μου, οτι δεν πρέπει να περνάει χρόνος ανεκμετάλευτος και επιδή περνάει γρήγορα, πρέπει συνέχεια να τον γεμίζω με πράγματα. Μπορεί να φαίνεται πολύπλοκο, αλλά κάπως έτσι είναι μέσα στο μυαλό μου.
Άγχος αρκετό, καθημερινό. Για ασήμαντα μικροπράγματα, αλλά πάντα έκεί. Δεν μπορώ να το ξεφορτωθώ, λες και είναι στο DNA μου.
Πολλές φορές σκέφτομαι οτι η μέρα δεν μου φτάνει. Και πως να φτάσει, όταν ο άνθρωπος σου λείπει όλη μέρα, κ όταν γυρίσει το απόγευμα είναι ήδη αρκετά κουρασμένος και δεν σου πάει καρδιά να τον κουράσεις κι άλλο, γι αυτό και δέχεσαι έστω και αυτή την αγκαλιά μπροστά στην τηλεόραση, που μέχρι να κάτσεις πρέπει ν σηκωθείς γιατί ήρθε η ώρα για ύπνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου